"แป้งๆ...นี่ไง...แม่เราซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้เรา"นิด ถือ
โทรศัพท์มาหาแป้ง ขณะที่แป้งชำเลืองมอง
"โอ้โห...สวยจังเลย...ไม่เป็นไรๆ...เดี๋ยวแป้งไปขอแม่ซื้อก็ได้"แป้งบอก แล้วก็คุยเสริมอีกว่า
"เราจะซื้อรุ่นใหม่กว่านี้ดีกว่านี้ด้วย..."แป้งพูด ก่อนจะรีบเก็บกระเป๋าเพราะเลิกเรียนแล้ว
...........................................................
"อ้าว...แป้งกลับมาแล้วเหรอลูก" แม่ของแป้งถามแป้ง ซึ่งเดินเข้าบ้านมา บ้านของแป้งไม่ใหญ่โตนัก แม่ของแป้งได้หย่ากับพ่อ ทุกวันนี้แป้งก็อยู่กับพี่ชายของเธอสองคน ส่วนญาติทั้งหลายของเธอได้แยกย้ายกันไปอยู่ที่อื่น
"ค่ะ...แม่คะหนูขออะไรหน่อยได้ไหม" แป้งตอบรับแม่ พร้อมกับถามคำถามแก่แม่ของตนเอง
"อะไรเหรอลูก" แม่ถามแป้งด้วยความห่วงใย ขณะที่แป้งยิ้ม
"หนูขอมือถือเครื่องใหม่ได้ไหม๊คะ"เธอถาม ขณะที่แม่ของแป้งส่ายหน้า
"แป้ง...เดี๋ยวแม่ซื้อให้จ๊ะ...แต่ต้องรอครึ่งปีหน้านะ"แม่ของแป้งบอกขณะที่แป้งค้อน
"ก็หนูอยากจะได้ตอนนี้ แม่ไม่ตามใจหนูแล้วใช่ไหม"แป้งพูดอย่างเอาแต่ใจตัวเอง
"แป้ง...อย่าดื้อสิลูก"แม่ของแป้งปราม ขณะที่แป้งไม่พอใจต่อว่าแม่อย่างแรง
"โห...แม่ แม่ก็ซื้อให้หนูหน่อยไม่ได้เหรอ คนอย่างแม่นี่นะ ไม่สมควรเป็นแม่เลย"แป้งว่า แล้วเดินเฉิบๆไป ขณะที่แม่ของแป้งน้ำตาไหลและรู้สึกผิด พึมพำกับตัวเองเบาๆว่า
"ใช่สิเราไม่สมควรเป็นแม่เลย"แม่ของแป้งรู้สึกสำนึกผิดและเสียใจที่ลูกของตัวเองทำแบบนี้
เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น แม่ของแป้งได้เรียกแป้งให้ลงมาทานข้าวด้วยกันแต่แป้งไม่ยอมลงมา
"ตกลงแป้งจะเอามือถือวันนี้ใช่ไหม"แม่ของแป้งถาม ขณะที่เสียงของแป้งดังขึ้นอย่างไม่พอใจ
"ใช่สิ...วันนี้ด้วย...แม่ต้องซื้อให้หนู"แป้งพูด ขณะที่แม่ของแป้งไม่ตอบอะไรลูก แล้วก้าวเดินลงบันไดไป แม่ของแป้งได้ทุบกระปุกเงิน ที่ตัวเองสะสมมาตลอดชีวิต เพื่อซื้อมือถือให้ลูกในใจก็คืดหนักว่าจะเอาอะไรกินพรุ่งนี้ แต่มาคิดอีกที เดี๋ยวค่อยยืมเพื่อนบ้านก็ได้ ซื้อมือถือให้ลูกก่อนดีกว่า อนิจจา...ความเป็นแม่ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกมีความสุขจริงๆ
..............................................................
"เย้...ในที่สุดแม่ก็ซื้อมือถือให้หนู"แป้งพูดอย่างดีใจขณะที่นั่งรถมอเตอร์ไซค์ของแม่เพื่อไปซื้อมือถือ ขณะที่แม่ของแป้งยิ้ม
"ใช่จ้ะ...ลูกจะได้มีมือถือแล้ว"แม่ของแป้งพูด ทันทีที่แม่ของแป้งพูดจบ เสียงคนริมถนนได้ตะโกนโหวกเหวกโวยวายว่า
"ตายแล้วๆ...คนขับสิบล้อเมา...ขับผิดเลนไปใหญ่แล้ว"เสียงคนข้างถนนตะโกนอย่างตกใจแม่องแป้งมองไปข้างหน้า ทันใดนั้น ก็เห็นแสงสีขาววาบมาที่รถมอเตอร์ไซค์ของตนกับลูก แสงรถสิบล้อวาบ ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ แม่ของแป้งรู้ทันทีว่าจะพุ่งมาชนจึงปล่อยแฮนด์รถจักรยานยนต์ แล้วเอามือทั้งสองข้างคุ้มกันลูกไว้
"เปรี้ยง...ว๊าย..ย......"เสียงรอบข้างตัวแป้งดังอื้ออึงแป้งรู้สึกเจ็บๆและมึนงงไปหมด รถจักรยานยนต์ของแป้งได้ล้มลงอย่างแรง ร่างของแป้งและแม่กระแทกลงพื้นดิน เศษเหรียญตกกระจายส่งเสียงกระทบพื้นดิน แป้งรู้สึกมึนงงกับเรื่องราว พยายามควบคุมสติแล้วหัยไปมองชายวัยกลางคนคนหนึ่งใส่ชุดสีน้ำตาลในเครื่องแบบตำรวจเดินมา แป้งหันไปมองข้างๆเห็นแม่ของตัวเองนอนจมกองเลือดอยู่ ประโยคสุดท้ายที่แป้งได้ยินจากแม่คือ
"ช่วยลูกฉันก่อนนะ ได้โปรด.....เถอะ......นะ.....แป้ง.....แม่.....รัก.....ลูก.....ไม่ต้องเป็นห่วงแม่นะ" นี้คือประโยคสุดท้ายที่แป้งด้ยิน แป้งรู้ทันทีว่าแม่ของตนกำลังจะสิ้นลมหายใจแป้งลุกขึ้ยเดินโซเซไปหาแม่ ตะโกนคำที่เธออยากจะบอกมานานเหลือเกิน
"แม่คะหนูรักแม่" แป้งพูดได้แค่นั้นก็ได้หมดสติไป
...............................................
"อนิจจา...มนุษย์ผู้โง่เขลา"เสียงใครคนนึงดังขึ้น แป้งได้สติฟื้นขึ้นมา มองรอบตัวมีแต่ความมืด แป้งมองไปทางต้นเสียง
เห็นชายคนนึงใส่ชุดสีดำทั้งตัว
"ท่านเป็นใคร...ท่านใช่มั้ยที่เอาแม่หนูไป"แป้งพูดถึงแม่ของตน พลางร้องโฮ ขณะที่ชายชุดดำคนนั้นมองมาที่แป้งอย่างสมเพช
"มนุษย์นี่...ไม่เห็นโลงศพไม่มีน้ำตาเลยจริงๆ...อนิจจา...เราควรจะช่วยเขา"ชายชุดดำพูดกับตัวเองก่อนจะหันมาทางแป้ง
"ข้าไม่ได้เอาแม่เจ้าไปเจ้าต่างหากล่ะที่พลัดพรากแม่ของเจ้าไปเองเป็นความผิดของเจ้า"ชายชุดดำพูด
"จำไม่ได้หรือที่เจ้าบอกแม่เจ้าว่าอยากได้กิเลสอย่างหนึ่ง อนิจจา...แม่ของเจ้าก็ทำตามให้เจ้า...แม่ของเจ้าต้องใช้ชีวิตแลกกับกิเลสที่เจ้าอยากได้เชียวนะ"ชายชุดดำพูดให้แป้งระลึกความหลัง แป้งได้นึกคิดขึ้นมา ถ้าเธอไม่อยากได้โทรศัพท์มือถือแม่ของเธอคงไม่ต้องมาตาย
"แล้วจะทำยังไงล่ะคะถึงจะได้ชีวิตแม่คืนมา"แป้งถามทั้งน้ำตา ชายชุดดำมองมาที่แป้งถึงแม้หน้าจะเฉยเมยแต่สายตาก็บ่งบอกถึงความเมตตา
"มีวิธีเดียว...คือ...ย้อนเวลาอันนี้ข้าจะย้อนให้เจ้าได้นะ...แต่ต้องมีเงื่อนไขก่อน"ชายชุดดำพูดขณะที่แป้งปาดน้ำตาทิ้ง
"จะให้ทำอะไรหนูก็ยอมค่ะ"แป้งพูดพลางชูสามนิ้วเป็นคำสาบาน
"ไม่ยาก...เพียงแต่เจ้าทำความดีให้แม่เจ้าภูมิใจเท่านั้นตกลงไหม"ชายชุดดำพูดแป้งรีบตกลงทันที ทันใดนั้นสติแป้งก็วูบลง
.............................................................
"อ้าว...แป้งกลับมาแล้วเหรอลูก"เสียงแม่ของแป้งดังขึ้น แป้งรู้สึกตัว ทันใดนั้นแป้งก็รู้ว่าตนได้ย้อนเวลากลับมาแล้ว แป้งมองหน้าแม่ ตื้นตันจนพูดอะไรไม่ออก ก่อนจะปล่อยโฮแล้วโผเข้ากอดแม่
"ฮือๆๆๆ...หนูรักแม่ค่ะ...หนูจะทำความดีเพื่อแม่ค่ะ"แป้งพูด แล้วกราบเท้าแม่ของตัวเอง ขณะที่แม่ของแป้งก็น้ำตารื้นขึ้น
"แม่อภัยในสิ่งที่หนูทำไม่ดีได้ไหมคะ"แป้งพูดขณะที่แม่ของแป้งพยักหน้า
"จ้ะ.....แม่ให้อภัยแป้งเสมอ"แม่ของแป้งพูด
...............................................
"ต่อไปนี้.....ผมจะกล่าวชื่อลูกดีเด่นแห่งปี พ.ศ.2563นะครับ คือ...อ...คุณแป้ง นภัสราครับ"เสียงพิธีกรชายหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับสียงตบมือ แป้ง เด็กหญิงเอาแต่ใจตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็น หญิงสาวท่าทางมาดมั่น ดูมีเหตุผล ขณะที่แป้งขึ้นมารับรางวัล
"มีอะไรจะกล่าวมั้ยครับ"พิธีกรชายหนุ่มถาม ขณะที่แป้งชำเลืองตามองไปยังแม่ของตน ซึ่งแต่ก่อนเป็นหญองแก่ดูมอมแมมแต่เดี๋ยวนี้เปลี่ยนเป็นคุณหญิง หน้าตาแจ่มใสกว่าเดินขึ้นเยอะ
"ค่ะ...แป้งก็ไม่มีอะไรจะกล่าวนะคะ แป้งแค่อยากกล่าวว่า หนูรักแม่ค่ะ"จบคำของแป้งเสียงปรบมือก็ดังอื้ออึงขึ้น แป้งได้สบตากับแม่ของเธอกล่าวพึมพำเบาๆว่า
"ในที่สุดหนูก็ได้ทดแทนบุญคุณของแม่แล้วนะคะหนูจะทำความดีให้สาสมกับที่ท่านยมทูตย้อนเวลาให้หนูตอนนั้น"แป้งพึมพำเบาๆน้ำตาได้รื้นขึ้นอีกครั้ง
